โดนหมิ่นประมาทออนไลน์หรือถูกกล่าวหาว่าหมิ่นประมาท ต้องทำอย่างไร

ต้องมีการใส่ความผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม คือพูดหรือเขียนข้อความที่ระบุตัวหรือทำให้รู้ได้ว่าหมายถึงใคร โดยข้อความนั้นน่าจะทำให้ผู้ถูกกล่าวถึงเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง และต้องมีเจตนา คือรู้อยู่แล้วว่าข้อความนั้นจะไปถึงบุคคลอื่นนอกจากตัวผู้เสียหายเอง ข้อเท็จจริงที่กล่าวไม่จำเป็นต้องเป็นเท็จเสมอไป แม้เป็นความจริงบางส่วนก็อาจเข้าองค์ประกอบได้หากทำให้เสียชื่อเสียง เว้นแต่จะเข้าข้อยกเว้นตามกฎหมาย การโพสต์ในที่สาธารณะบนอินเทอร์เน็ตถือว่าถึงบุคคลที่สามโดยสภาพอยู่แล้ว จึงมักเข้าองค์ประกอบข้อนี้ได้ง่ายกว่าการพูดคุยส่วนตัว

มาตรา 328 เป็นบทหนักขึ้นของมาตรา 326 เมื่อการใส่ความกระทำโดยการโฆษณาด้วยเอกสาร ภาพวาด ภาพระบายสี ภาพยนตร์ ภาพหรือตัวอักษรที่ทำให้ปรากฏด้วยวิธีใดๆ แผ่นเสียง บันทึกเสียง หรือวิธีการเผยแพร่อื่นอันทำให้แพร่หลาย โพสต์บนโซเชียลมีเดียที่สาธารณชนเข้าถึงได้เข้าลักษณะการโฆษณาตามมาตรานี้ จึงต้องระวางโทษหนักกว่าการหมิ่นประมาทด้วยวาจาธรรมดา ทั้งโทษจำคุกและโทษปรับสูงขึ้น ศาลมักพิจารณาจำนวนผู้เข้าถึงโพสต์ ยอดแชร์ และลักษณะการตั้งค่าเป็นสาธารณะหรือปิดเป็นเกณฑ์ประกอบดุลพินิจ ผู้เสียหายจึงมักเลือกอ้างมาตรานี้เมื่อโพสต์เผยแพร่กว้างขวาง

มาตรา 420 เป็นหลักละเมิดทั่วไป ส่วนมาตรา 423 ว่าด้วยกล่าวหรือไขข่าวฝ่าฝืนความจริงที่กระทบชื่อเสียง เครดิต ทางทำมาหาได้หรือความเจริญ โดยต้องตรวจความรู้หรือควรรู้และข้อยกเว้นการส่งข่าวที่ผู้ส่งไม่รู้ว่าเท็จเมื่อมีส่วนได้เสียโดยชอบ ความรับผิดแพ่งกับอาญามีองค์ประกอบต่างกัน แต่คดีเกี่ยวเนื่องอาจผูกพันตามข้อเท็จจริงในคำพิพากษาอาญา ไม่ใช่แยกขาดทุกเรื่อง ต้องพิสูจน์ความเสียหายและเหตุเชื่อม ไม่รับประกันสินไหมตามยอดที่ขอ

มาตรา 14(1) ที่แก้ไขในปี 2560 ระบุยกเว้นการหมิ่นประมาทตามประมวลกฎหมายอาญาโดยตรง ไม่ใช่เพียงแนวทางไม่ตั้งข้อหาซ้ำ บทหลักกล่าวถึงนำเข้าข้อมูลบิดเบือน ปลอมหรือเท็จโดยทุจริตหรือหลอกลวงที่น่าจะเสียหายแก่ประชาชน ส่วนวรรคสองมีกรณีต่อบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่ไม่ลบข้อยกเว้นหมิ่นประมาทหรือองค์ประกอบอื่น การปลอมชื่อบัญชีหรือโพสต์เท็จจึงไม่ทำให้ผิดมาตรานี้ทันที และความผิดอื่น เช่น ภาพตัดต่อตามมาตรา 16 ต้องประเมินต่างหาก

เก็บข้อความทั้งบริบท ลิงก์ เวลาโพสต์และเวลาบันทึก รวมความคิดเห็นที่เกี่ยวข้อง เก็บไฟล์ดั้งเดิมและวิดีโอโดยไม่ตัดต่อ พร้อมบันทึกว่าใครเห็นและบันทึกอย่างไร ภาพหรือวิดีโอไม่ได้พิสูจน์ความแท้หรือผู้ควบคุมบัญชีด้วยตัวเอง การลงชื่อหรือประทับเวลาก็ไม่ทำให้ศาลต้องเชื่อ ใช้พยานผู้เห็นและการตรวจไฟล์ประกอบตามข้อโต้แย้ง ไม่จำเป็นต้องมีผู้เชี่ยวชาญทุกคดี

เก็บต้นฉบับ แหล่งที่มาและประวัติการจัดเก็บ ไม่แก้ไฟล์แล้วอ้างเป็นต้นฉบับ เมทาดาต้าเป็นข้อมูลประกอบที่อาจเปลี่ยนได้ ไม่ชี้ขาดความแท้ ขอพยานผู้เห็นและผู้บันทึกยืนยันตามที่รู้จริง หากต้องขอข้อมูลแพลตฟอร์มให้ตรวจฐานอำนาจและข้อมูลที่ยังมี คำสั่งหรือคำขอไม่ได้รับประกันความร่วมมือจากต่างประเทศ และข้อมูลจราจรไม่ใช่สำเนาเนื้อหาเสมอ

ร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนเป็นการขอให้ดำเนินคดี ต้องแสดงเจตนาเช่นนั้น ไม่ใช่เพียงลงบันทึกเหตุการณ์ พนักงานอัยการเป็นผู้พิจารณาฟ้องในทางรัฐ ส่วนผู้เสียหายอาจฟ้องเองเมื่อมีสิทธิและหลักฐาน โดยมีชั้นไต่สวนมูลฟ้องและขั้นตอนศาล ไม่มีช่องทางใดรับประกันเร็วกว่า การร้องทุกข์ไม่มีค่าธรรมเนียมราชการ แต่ค่าเดินทางและบริการเอกชนอาจมี ควรตรวจอำนาจรับเรื่องและกำหนดเวลาแยกจากต้นทุน

มาตรา 96 กำหนดสามเดือนเมื่อผู้เสียหายรู้ทั้งเรื่องความผิดและตัวผู้กระทำ โดยยังอยู่ภายใต้อายุความอาญาทั่วไปด้วย กำหนดนี้ไม่ใช่เวลาที่ต้องพิจารณาคดีจบและไม่เริ่มใหม่เพียงเพราะโพสต์ยังอยู่ การรู้ตัวผู้กระทำเป็นข้อเท็จจริง ไม่รับรองว่าต้องรอชื่อจริงหรือทะเบียนผู้ใช้จากแพลตฟอร์มเสมอ ควรเก็บวันที่และเหตุแห่งความรู้ แล้วตรวจการร้องทุกข์หรือฟ้องให้ทัน การเจรจาและกดรายงานเนื้อหาไม่รักษากำหนดเอง

ขอผู้โพสต์แก้ไขหรือลบและส่งรายงานตามนโยบายแพลตฟอร์มได้ ผลตอบขึ้นกับการตรวจของผู้รับ คำขอผ่านเจ้าหน้าที่ตามมาตรา 20 ต้องตรงประเภทข้อมูล ฐานอำนาจและขั้นตอนตามกฎหมาย ไม่ใช่เพียงบอกว่าเสียชื่อเสียงแล้วเอกชนยื่นขอลบได้ทุกกรณี หากขอเยียวยาทางแพ่งให้ตรวจฐานสิทธิและเงื่อนไขคำสั่งศาลแยกต่างหาก การปิดกั้นเข้าถึงไม่เท่ากับลบไฟล์หรือสำเนาทั้งโลก

มาตรา 20 เป็นกลไกตามประเภทข้อมูลและผู้มีอำนาจที่กฎหมายกำหนด ไม่ใช่ช่องทางศาลทั่วไปสำหรับข้อพิพาทชื่อเสียง ต้องตรวจฐานที่ขอได้ การเห็นชอบและผู้ยื่นตามกรณี รวมถึงขอบเขตคำสั่ง ก่อนแนะนำขั้นตอน การแจ้งความเพียงอย่างเดียวไม่ทำให้มีคำสั่งปิดกั้น และไม่รับประกันเวลา ผู้ให้บริการต่างประเทศอาจต้องใช้ช่องทางความร่วมมือหรือนโยบายของตน การระงับการเข้าถึงในไทยต่างจากลบข้อมูลที่ต้นทาง

มาตรา 329 คุ้มครองการแสดงความคิดเห็นหรือข้อความโดยสุจริตในความชอบธรรม การป้องกันตนหรือป้องกันส่วนได้เสียเกี่ยวกับตนตามคลองธรรม การติชมด้วยความเป็นธรรมซึ่งบุคคลหรือสิ่งใดอันเป็นวิสัยของประชาชนย่อมกระทำ หรือการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมเรื่องการดำเนินการอันเปิดเผยในศาลหรือในการประชุม ตัวอย่างที่พบบ่อยคือการวิจารณ์ผลงานศิลปิน นักการเมือง หรือธุรกิจในประเด็นสาธารณะ โดยต้องเป็นการแสดงความเห็นบนพื้นฐานข้อเท็จจริงที่มีอยู่จริงและไม่ใช้ถ้อยคำเกินเลยไปถึงขั้นด่าทอส่วนตัวหรือใส่ความในเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับประเด็นที่วิจารณ์ ศาลจะพิจารณาเจตนาและน้ำเสียงของข้อความโดยรวมประกอบกัน

มาตรา 330 ให้ผู้ถูกกล่าวหาพิสูจน์ว่าข้อที่ใส่ความเป็นความจริง ถ้าพิสูจน์ได้ย่อมไม่ต้องรับโทษ แต่ห้ามพิสูจน์เมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวและการพิสูจน์ไม่เป็นประโยชน์แก่ประชาชน เงื่อนไขสองส่วนนี้ต้องพิจารณาร่วมกัน จึงไม่ควรสรุปว่าความจริงพ้นผิดทุกเรื่อง ข้อต่อสู้นี้ต่างจากความสุจริตในประเภทที่มาตรา 329 คุ้มครอง ต้องตรวจข้อความที่เป็นประเด็นและหลักฐาน ไม่รับประกันว่าพิสูจน์ได้บางส่วนแล้วศาลจะลดโทษ

รีวิวที่บรรยายประสบการณ์จริงของตนเองโดยสุจริต เช่น สินค้าชำรุด บริการล่าช้า หรือพนักงานไม่สุภาพ มักได้รับความคุ้มครองในฐานะข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นจริงหรือความเห็นติชมโดยสุจริตตามมาตรา 329 แต่ความเสี่ยงจะเพิ่มขึ้นทันทีเมื่อใช้ถ้อยคำเกินความจริง กล่าวหาโดยไม่มีหลักฐาน หรือขยายความจากเหตุการณ์เดียวไปเป็นข้อสรุปทั่วไปเกี่ยวกับความไม่สุจริตของธุรกิจ ควรแนบหลักฐานประกอบ เช่น ใบเสร็จ รูปสินค้า หรือข้อความสนทนากับร้านค้า และหลีกเลี่ยงการใช้คำหยาบคายหรือคำที่มีความหมายเชิงกล่าวหาความผิดอาญาโดยไม่มีมูล เจ้าของธุรกิจที่ถูกรีวิวเชิงลบมักส่งหนังสือเตือนก่อนฟ้องจริง จึงควรตอบกลับด้วยข้อเท็จจริงและหลักฐานทันทีที่ได้รับ

กลุ่มปิดอาจมีบุคคลที่สามรับรู้ข้อความ แต่ต้องพิสูจน์การใส่ความ เจตนา ผู้ถูกกล่าวถึงและข้อยกเว้นด้วย ไม่ใช่มีสมาชิกหลายคนแล้วครบความผิด มาตรา 328 ต้องดูวิธีเผยแพร่ ไม่เลือกจากจำนวนสมาชิกอย่างเดียว ส่วนผู้ดูแลกลุ่มไม่รับผิดเพียงเพราะข้อความยังอยู่ ต้องมีข้อเท็จจริงและฐานความรับผิดของตน

การแชร์ต่อโดยไม่ได้เพิ่มความเห็นหรือข้อความใหม่อาจยังเข้าองค์ประกอบหมิ่นประมาทได้ หากการแชร์นั้นทำให้ข้อความเท็จหรือใส่ความไปถึงผู้ติดตามคนอื่นเพิ่มเติม โดยเฉพาะถ้าผู้แชร์มีผู้ติดตามจำนวนมากจนถือเป็นการทำให้แพร่หลายตามมาตรา 328 ความรับผิดจะยิ่งชัดเจนขึ้นหากผู้แชร์เพิ่มข้อความประกอบที่ตอกย้ำหรือยืนยันความน่าเชื่อถือของข้อกล่าวหานั้น ในทางกลับกันหากแชร์พร้อมข้อความตั้งคำถามหรือขอให้ตรวจสอบข้อเท็จจริงก่อนเชื่อ อาจไม่เข้าองค์ประกอบเจตนาใส่ความ ผู้ที่ได้รับข้อความน่าสงสัยจึงควรตรวจสอบแหล่งที่มาก่อนกดแชร์เสมอ เพื่อลดความเสี่ยงที่จะกลายเป็นจำเลยร่วม

สื่อมวลชนได้รับความคุ้มครองตามมาตรา 329 เมื่อรายงานข่าวด้วยความเป็นธรรมและเป็นการแจ้งข่าวด้วยความเป็นธรรมเรื่องการดำเนินการเปิดเผยในศาลหรือที่ประชุมสาธารณะ แต่ความคุ้มครองนี้ไม่ครอบคลุมการนำเสนอที่ใส่ความเห็นส่วนตัวปะปนกับข้อเท็จจริงจนทำให้ผู้อ่านเข้าใจผิดว่าเป็นการยืนยันความผิดของบุคคล ก่อนตกเป็นข่าวศาลตัดสินถึงที่สุด สื่อควรระบุชัดเจนว่าเป็นเพียงข้อกล่าวหาหรือขั้นตอนที่ยังไม่สิ้นสุด และเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายชี้แจงในเนื้อหาเดียวกัน หัวข้อข่าวที่พาดหัวเกินเลยเนื้อหาจริงเพื่อดึงยอดคลิกก็อาจถูกฟ้องแยกจากเนื้อหาข่าวได้เช่นกัน เพราะถือเป็นข้อความอิสระที่ผู้อ่านจำนวนมากเห็นโดยไม่อ่านเนื้อหาทั้งหมด

หมิ่นประมาทเป็นความผิดยอมความได้ ผู้เสียหายมีสิทธิถอนคำร้องทุกข์หรือถอนฟ้องได้ทุกขั้นตอนก่อนคดีถึงที่สุด การขอโทษต่อสาธารณะพร้อมลบโพสต์และชดใช้ค่าเสียหายตามที่ตกลงกันเป็นแนวทางที่ใช้บ่อยเพื่อยุติคดีโดยไม่ต้องรอคำพิพากษา แต่การขอโทษเพียงอย่างเดียวโดยไม่มีการเจรจาเรื่องค่าเสียหายอาจไม่เพียงพอให้ผู้เสียหายยินยอมถอนคดี ทั้งนี้การเจรจาควรทำเป็นลายลักษณ์อักษรระบุเงื่อนไขชัดเจนว่าการถอนฟ้องหรือถอนคำร้องทุกข์แลกกับอะไรบ้าง เพื่อป้องกันข้อพิพาทซ้ำในภายหลัง หากคดีเข้าสู่ชั้นศาลแล้ว การถอนฟ้องยังต้องได้รับอนุญาตจากศาลในบางกรณีตามขั้นตอนที่กฎหมายกำหนด

ค่าเสียหายต่อชื่อเสียงไม่มีสูตรตายตัวเพราะเป็นความเสียหายที่ไม่ใช่ตัวเงินโดยตรง ศาลใช้ดุลพินิจพิจารณาจากความรุนแรงของข้อความ ขอบเขตการแพร่หลาย เช่น จำนวนผู้เข้าถึงโพสต์หรือยอดแชร์ ตำแหน่งหน้าที่การงานและชื่อเสียงเดิมของผู้เสียหายก่อนถูกกล่าวหา ผลกระทบที่พิสูจน์ได้ เช่น ลูกค้าเลิกใช้บริการหรือถูกเลิกจ้าง และพฤติการณ์ของผู้กระทำว่ามีเจตนากลั่นแกล้งซ้ำเติมหรือไม่ยอมลบโพสต์หลังได้รับแจ้ง หากพิสูจน์ความเสียหายทางธุรกิจที่เป็นตัวเงินได้ชัดเจน เช่น ยอดขายลดลงเทียบกับช่วงก่อนหน้า ศาลอาจกำหนดค่าเสียหายส่วนนั้นแยกต่างหากจากค่าเสียหายต่อชื่อเสียงโดยตรง

มาตรา 161/1 เป็นกลไกในคดีที่ราษฎรเป็นโจทก์เมื่อเข้าเหตุฟ้องโดยไม่สุจริตหรือบิดเบือนเพื่อกลั่นแกล้งและเหตุอื่นตามบท ไม่ใช่ยกฟ้องอัตโนมัติทุกคดีที่เรียกว่าฟ้องปิดปาก มาตรา 165/2 เปิดให้จำเลยแถลงข้อเท็จจริงหรือกฎหมายและระบุบุคคล เอกสารหรือวัตถุสนับสนุนในชั้นไต่สวนมูลฟ้อง โดยศาลพิจารณาเรียกเป็นพยานตามที่เห็นจำเป็น ไม่ควรอธิบายว่าเป็นสิทธินำสืบเต็มรูปแบบเหมือนชั้นพิจารณา ต้องตรวจวิธีใช้กับสถานะคดีจริง

สัญญาณที่พบบ่อยคือโจทก์เป็นองค์กรหรือบุคคลที่มีทรัพยากรทางกฎหมายมากกว่าจำเลยอย่างชัดเจน ฟ้องหลังจากจำเลยเผยแพร่ข้อมูลหรือวิจารณ์ประเด็นสาธารณะ เช่น ผลกระทบสิ่งแวดล้อมหรือการทุจริต ฟ้องเรียกค่าเสียหายสูงเกินสัดส่วนความเสียหายจริงที่พิสูจน์ได้ ฟ้องพร้อมกันหลายคดีทั้งอาญาและแพ่งในประเด็นเดียวกัน หรือฟ้องในเขตศาลที่ไกลจากภูมิลำเนาจำเลยเพื่อเพิ่มภาระเดินทาง หากพบลักษณะเหล่านี้ ทนายความควรเตรียมนำเสนอต่อศาลในชั้นไต่สวนมูลฟ้องตามมาตรา 161/1 และ 165/2 ทันที พร้อมรวบรวมหลักฐานแสดงเจตนากลั่นแกล้งของโจทก์ เช่น ประวัติการฟ้องคดีลักษณะเดียวกันกับผู้วิจารณ์รายอื่น

เพดานมาตรา 326 คือจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ส่วนมาตรา 328 ระบุจำคุกไม่เกินสองปีและปรับไม่เกินสองแสนบาท ทั้งสองเป็นความผิดยอมความได้ตามมาตรา 333 แต่ไม่รับประกันว่าจะปรับอย่างเดียว รอการลงโทษหรือยกฟ้อง ค่าเสียหายแพ่งเป็นคนละเรื่องและอาจมีช่องทางคำขอในคดีที่เกี่ยวเนื่อง ไม่จำเป็นฟ้องแยกทุกกรณี ให้ตรวจขั้นตอนของคดีจริง

ร้องทุกข์และเก็บข้อมูลที่เห็นได้โดยชอบเพื่อให้ประเมินช่องทางสืบสวน อย่าอ้างว่าภาพหน้าจอเผยไอพีหรือการแจ้งความสร้างสิทธิขอข้อมูลทุกประเภท ข้อมูลจราจร ผู้สมัครและเนื้อหาเป็นคนละชุด ต้องขอตามอำนาจและเท่าที่ยังเก็บอยู่ บัญชีอาจถูกใช้ร่วม ถูกเข้าถึงโดยผู้อื่นหรือมีข้อมูลปลอม จึงต้องมีพยานเชื่อมผู้กระทำ ไม่รับประกันระบุตัวได้แม้เริ่มเร็ว

หากเนื้อหาเป็นการระบายความไม่พอใจทั่วไปโดยไม่เจาะจงตัวบุคคลหรือองค์กรจนระบุตัวได้ ความเสี่ยงทางอาญาจะต่ำ แต่หากระบุชื่อบุคคลหรือองค์กรชัดเจนพร้อมกล่าวหาเรื่องที่ไม่มีหลักฐานสนับสนุน เช่น กล่าวหาทุจริตโดยไม่มีมูล อาจเข้าองค์ประกอบหมิ่นประมาทและถูกฟ้องได้ทั้งจากตัวบุคคลและนิติบุคคลซึ่งก็มีสิทธิฟ้องหมิ่นประมาทได้เช่นเดียวกับบุคคลธรรมดา นอกจากนี้นายจ้างอาจอาศัยเนื้อหาดังกล่าวเป็นเหตุเลิกจ้างโดยอ้างว่าเป็นการกระทำผิดวินัยร้ายแรงหากเข้าเงื่อนไขตามระเบียบข้อบังคับการทำงาน พนักงานที่ต้องการวิจารณ์ปัญหาในที่ทำงานควรเลือกช่องทางร้องเรียนภายในหรือหน่วยงานคุ้มครองแรงงานแทนการโพสต์สาธารณะ เพื่อลดความเสี่ยงทั้งทางแพ่ง อาญา และการจ้างงาน

ได้ นิติบุคคลมีชื่อเสียงและเกียรติคุณทางการค้าที่กฎหมายคุ้มครองได้เช่นเดียวกับบุคคลธรรมดา หากมีผู้กล่าวหาว่าบริษัทฉ้อโกงลูกค้าหรือขายสินค้าไม่ได้มาตรฐานโดยไม่มีหลักฐาน บริษัทมีสิทธิฟ้องทั้งทางอาญาโดยกรรมการผู้มีอำนาจเป็นผู้ร้องทุกข์แทนบริษัท และทางแพ่งเรียกค่าเสียหายต่อชื่อเสียงทางการค้าซึ่งอาจกระทบยอดขายโดยตรง ข้อพึงระวังคือบริษัทขนาดใหญ่ที่ฟ้องผู้บริโภครายย่อยหรือพนักงานเดิมอาจถูกมองว่าเป็นการฟ้องปิดปาก จึงควรพิจารณาความสมเหตุสมผลของค่าเสียหายที่เรียกร้องและช่องทางอื่นที่เบากว่า เช่น การเจรจาหรือขอให้ลบโพสต์ ก่อนตัดสินใจฟ้องเต็มรูปแบบ

การเจรจายอมความช่วยประหยัดเวลาและค่าใช้จ่ายในการต่อสู้คดีที่อาจยืดเยื้อหลายปี และหลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่ผลคำพิพากษาจะออกมาไม่เป็นไปตามคาด โดยเฉพาะเมื่อพยานหลักฐานของแต่ละฝ่ายมีน้ำหนักใกล้เคียงกัน อย่างไรก็ตามหากฝ่ายที่ถูกกล่าวหาเชื่อมั่นว่าตนไม่ผิดและมีหลักฐานชัดเจน การยอมจ่ายเงินอาจถูกมองว่าเป็นการยอมรับผิดโดยปริยายซึ่งกระทบภาพลักษณ์ในระยะยาว ก่อนตัดสินใจควรประเมินร่วมกับทนายความถึงโอกาสชนะคดี ค่าใช้จ่ายทางกฎหมายที่จะเกิดขึ้นต่อไป และผลกระทบต่อชื่อเสียงทั้งสองทาง พร้อมกำหนดเพดานค่าชดใช้และเงื่อนไขการรักษาความลับของข้อตกลงไว้ล่วงหน้าเสมอ

ต้องตรวจข้อเท็จจริงการกระทำ ผลที่กฎหมายถือว่าเกิดขึ้น เขตอำนาจและสิทธิฟ้อง การอยู่ในไทยของผู้เสียหายอย่างเดียวไม่ยืนยันว่าศาลไทยรับทุกเรื่อง การส่งหมาย การรวบรวมหลักฐานต่างประเทศและบังคับคำพิพากษาเป็นคนละขั้นและมีกฎหมายต่างกัน ช่องทางรายงานแพลตฟอร์มยังใช้ได้ตามนโยบาย แต่ไม่รับประกันลบหรือระงับบัญชีทั่วโลก

ควรเริ่มบันทึกหลักฐานทันทีที่พบโพสต์ ไม่ควรรอให้เรื่องบานปลายหรือรอปรึกษาทนายความก่อน เพราะโพสต์อาจถูกลบหรือบัญชีถูกปิดได้ตลอดเวลาโดยเจ้าของโพสต์เอง นอกจากบันทึกหน้าจอและวิดีโอแล้ว ควรจดบันทึกวันเวลาที่พบเห็นครั้งแรกไว้เป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อใช้เทียบกับกำหนดอายุความร้องทุกข์สามเดือน หากมีพยานบุคคลที่เห็นโพสต์ร่วมกัน ควรขอให้บันทึกและลงชื่อรับรองทันที การรอนานเกินไปไม่เพียงเสี่ยงหลักฐานหาย แต่ยังเสี่ยงถูกฝ่ายตรงข้ามอ้างว่าผู้เสียหายไม่ได้รับความเสียหายจริงจังเพราะปล่อยเวลาผ่านไปนานโดยไม่ดำเนินการใด