กิจการรับซื้อน้ำยางและปาล์ม ต้องออกแบบเอกสารซื้อจากเกษตรกรให้ยืนได้ตั้งแต่วันแรก
ปัญหาที่พบซ้ำที่สุดในกิจการรับซื้อผลผลิตของจังหวัดนี้ไม่ใช่เรื่องราคา แต่เป็นเรื่องหลักฐานการซื้อ เกษตรกรรายย่อยที่ขายน้ำยางหรือทะลายปาล์มส่วนใหญ่อยู่นอกระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม จึงไม่มีใบกำกับภาษีออกให้ผู้ซื้อ ผู้ซื้อจึงต้องเป็นฝ่ายจัดทำหลักฐานเอง หากทำเพียงสมุดจดชั่งด้วยดินสอ ยอดซื้อหลายสิบล้านบาทต่อปีจะกลายเป็นรายจ่ายที่พิสูจน์ผู้รับไม่ได้ และถูกปรับปรุงออกทั้งก้อนเมื่อมีการตรวจ
รูปแบบที่ใช้ได้จริงคือชุดเอกสารต่อเที่ยวชั่ง ประกอบด้วยใบรับซื้อที่ระบุชื่อและเลขประจำตัวประชาชนผู้ขาย น้ำหนักชั่งเข้า-ชั่งออก เปอร์เซ็นต์เนื้อยางแห้งหรือคุณภาพทะลาย ราคาต่อหน่วยของวันนั้น สำเนาบัตรประชาชนพร้อมลายมือชื่อรับเงิน และหลักฐานการจ่ายผ่านบัญชีธนาคารทุกครั้งที่ยอดสูง เมื่อผูกใบรับซื้อกับสลิปโอนและรายการในสมุดบัญชี ผู้ตรวจจะตามรอยได้ครบสายและไม่มีเหตุให้ตัดรายจ่าย
อีกจุดที่ต้องตัดสินใจตั้งแต่ต้นคือรูปแบบกิจการ ผู้ประกอบการหลายรายเริ่มในนามบุคคลเพราะสะดวก แต่เมื่อยอดซื้อขายขึ้นหลักสิบล้าน ภาระภาษีเงินได้บุคคลจากธุรกิจซื้อมาขายไปมักสูงกว่าการดำเนินการในรูปนิติบุคคลที่หักรายจ่ายตามจริงได้ และการกู้เพื่อสร้างลานหรือถังเก็บก็ทำได้ยากกว่า เราจึงมักแนะนำให้ประเมินจุดคุ้มทางภาษีก่อนขยาย แล้วโอนกิจการเข้าบริษัทพร้อมกับวางระบบเอกสารใหม่ในคราวเดียว
