1. ความรับผิดขึ้นกับข้อความและการสื่อสาร ไม่ใช่ชื่อแพลตฟอร์ม
มาตรา 326 พิจารณาการใส่ความผู้ระบุตัวได้ต่อบุคคลที่สามในลักษณะน่าจะเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือเกลียดชัง รวมเจตนา ข้อที่กล่าวไม่จำเป็นต้องเท็จในทางอาญา ส่วนมาตรา 328 ต้องตรวจวิธีโฆษณาหรือเผยแพร่ที่เข้าเกณฑ์ ไม่สรุปจากการเป็นโพสต์หรือกลุ่มใหญ่เพียงอย่างเดียว คำด่าที่ไม่ใส่ความอาจมีฐานอื่นให้ตรวจต่างหาก
มาตรา 329 คุ้มครองการแสดงข้อความหรือความเห็นโดยสุจริตในประเภทที่บัญญัติ เช่น ป้องกันส่วนได้เสียตามคลองธรรมหรือติชมด้วยความเป็นธรรม ไม่ใช่ข้อยกเว้นทุกข้อความที่เรียกว่ารีวิว ส่วนมาตรา 330 ให้พิสูจน์ความจริงเพื่อไม่ต้องรับโทษ แต่ห้ามพิสูจน์เมื่อเรื่องเป็นส่วนตัวและไม่เป็นประโยชน์แก่ประชาชน ต้องอ่านคำกล่าวหาและข้อยกเว้นร่วมกัน