อนุญาโตตุลาการและการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางธุรกิจ

ข้อสัญญาที่เขียนหลวมเกินไปสร้างข้อพิพาทซ้อนข้อพิพาท เราจึงตรวจให้ครบห้าจุด คือสถาบันหรือรูปแบบเฉพาะกิจที่จะใช้ จำนวนผู้ชี้ขาดและวิธีตั้ง สถานที่ดำเนินกระบวนการ ภาษาที่ใช้ และกฎหมายที่ใช้บังคับกับเนื้อหาของสัญญา ห้าข้อนี้ตัดข้ออ้างเรื่องเขตอำนาจได้เกือบทั้งหมด

สำหรับคู่ค้าข้ามประเทศ จุดที่มีผลทางเศรษฐกิจมากที่สุดคือความสามารถบังคับตามคำชี้ขาดในประเทศที่ทรัพย์ของอีกฝ่ายตั้งอยู่ เราจึงออกแบบข้อสัญญาโดยดูปลายทางการบังคับก่อน ไม่ใช่ดูความสะดวกในการนั่งพิจารณาเท่านั้น

อนุญาโตตุลาการมีค่าธรรมเนียมสถาบันและค่าตอบแทนผู้ชี้ขาดที่ต้องวางล่วงหน้า จึงมีต้นทุนเริ่มต้นสูงกว่าการฟ้องศาลชั้นต้นอย่างชัดเจน แต่จุดที่ประหยัดคือไม่มีชั้นอุทธรณ์และฎีกาให้ยืดเวลาออกไปหลายปี เพราะคำชี้ขาดถูกเพิกถอนได้เฉพาะเหตุจำกัดที่กฎหมายกำหนด

การไกล่เกลี่ยถูกที่สุดในสามทางเลือก และมักปิดได้ในหนึ่งถึงสามนัด สิ่งที่ทำให้การไกล่เกลี่ยล้มไม่ใช่ตัวเลข แต่คือการที่ฝ่ายเข้าร่วมไม่มีอำนาจตัดสินใจจริง เราจึงยืนยันให้ผู้มีอำนาจอนุมัติวงเงินเข้าร่วมด้วยทุกครั้ง

คำชี้ขาดของอนุญาโตตุลาการไม่ได้บังคับได้ด้วยตัวเอง ฝ่ายที่ชนะต้องยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อขอบังคับตามคำชี้ขาด และมีกรอบเวลาที่ต้องดำเนินการ เมื่อศาลออกคำบังคับแล้วจึงเข้าสู่ขั้นยึดอายัดทรัพย์ตามกระบวนการบังคับคดีปกติ

ข้อตกลงจากการไกล่เกลี่ยควรทำให้มีสภาพบังคับตั้งแต่วันลงนาม ไม่ว่าจะโดยทำเป็นสัญญาประนีประนอมยอมความในศาลหรือกำหนดหลักประกันการชำระไว้ในตัวข้อตกลง เพราะข้อตกลงที่ไม่มีกลไกบังคับมักกลายเป็นคดีใหม่ในอีกหกเดือนถัดมา