ทนายครอบครัว หย่า สินสมรส ค่าเลี้ยงดูบุตร

ความยินยอมหย่าต้องบันทึกเป็นหนังสือ มีพยานลงนามไม่น้อยกว่าสองคน และหากเป็นการสมรสจดทะเบียนต้องดำเนินทะเบียนหย่า การหย่าตามศาลมีผลเมื่อคำพิพากษาถึงที่สุด แต่การอ้างให้บุคคลภายนอกผู้สุจริตเสื่อมสิทธิต้องจดทะเบียนก่อน จึงควรเก็บหลักฐานถึงที่สุดและตรวจรายการเอกสารกับนายทะเบียน

การหย่าโดยคำพิพากษาต้องอ้างเหตุหย่าตามที่กฎหมายกำหนดและนำสืบให้ศาลเห็น กรณีที่ฝ่ายหนึ่งไม่ยอมลงนาม หรืออยู่ต่างประเทศและติดต่อไม่ได้ เส้นทางศาลเป็นทางเดียวที่เหลือ เราจึงประเมินตั้งแต่ต้นว่าพยานหลักฐานที่ลูกค้ามีเข้าเหตุหย่าข้อใด และต้องเก็บอะไรเพิ่ม

พิจารณาสวัสดิภาพบุตรและหลักฐานการดูแล รวมความรุนแรงหรือความเสี่ยงที่กระทบบุตร ไม่ตัดสินจากความผิดต่อคู่สมรสอย่างเดียว สิ่งที่มีน้ำหนักในทางปฏิบัติคือหลักฐานการดูแลจริง เช่น ใครพาไปโรงเรียน ใครพาไปพบแพทย์ ใครจ่ายค่าเล่าเรียน เราจึงแนะนำให้ลูกค้าเก็บบันทึกเหล่านี้ไว้อย่างเป็นระบบ แทนการรวบรวมข้อความทะเลาะที่ไม่เกี่ยวกับการดูแลบุตร

จำนวนค่าอุปการะควรมีหลักฐานความจำเป็นและกำลังชำระ ไม่รับประกันการจ่ายเพียงเพราะมีข้อตกลง ข้อตกลงที่ยั่งยืนต้องระบุจำนวน วันชำระ ช่องทางชำระ วิธีปรับเมื่อรายได้เปลี่ยน และผลเมื่อผิดนัด รวมถึงระบุแยกว่าใครรับผิดชอบค่าเล่าเรียน ค่ารักษาพยาบาล และค่ากิจกรรมนอกหลักสูตร

การแบ่งทรัพย์เริ่มจากการจำแนกว่าทรัพย์แต่ละรายการเป็นสินสมรสหรือสินส่วนตัว ทรัพย์ก่อนสมรสและมรดกหรือของให้โดยหลักเป็นสินส่วนตัว แต่ต้องตรวจข้อยกเว้นการระบุเป็นสินสมรสในพินัยกรรมหรือหนังสือให้ รวมดอกผลและเงินที่นำมาซื้อทรัพย์ แต่ปัญหาที่เกิดจริงคือทรัพย์ที่ปนกัน เช่น ซื้อบ้านก่อนสมรสแล้วผ่อนต่อด้วยเงินระหว่างสมรส ซึ่งต้องแยกส่วนที่เพิ่มขึ้นระหว่างสมรสให้ชัด

กรณีคู่สมรสต่างชาติมีสองประเด็นเพิ่ม หนึ่งคือการรับรองผลของการหย่าในประเทศของคู่สมรส ซึ่งมักต้องแปลและรับรองเอกสารตามลำดับที่ปลายทางกำหนด สองคือข้อจำกัดการถือกรรมสิทธิ์ที่ดินของคนต่างชาติ ที่ทำให้การแบ่งทรัพย์ต้องออกแบบด้วยวิธีอื่น เช่น การชดใช้เป็นเงินหรือการโอนสิทธิการเช่าระยะยาว